مهیار

ادبی

 
جام چشمهایت
نویسنده : مهیار حسن پور - ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/۱٧
 

مرا به جام چشمهایت مهمان کن بهانه ،مستی ام...

میهمانی نمیخواهم...

به پناه آمده ام....


 
 
سرد
نویسنده : مهیار حسن پور - ساعت ۸:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/۱٥
 

هوا بس نا جوانمردانه سرد است

سوز گدا کشی است
تا از این سوز بی کسی یخ نزده ام ...

 سکه ای از مهربانیت را در کاسه گدایی دلم بیانداز


 
 
باران
نویسنده : مهیار حسن پور - ساعت ۱۱:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۳/٢٠
 

میتوان رفت

 به سرچشمه برفای سپید

 میتوان بالا بود ،

                   تا کجا؟ تا خورشید

                                   و همان بالا ماند

                              میتوان پاک ومنزه آسمان را طی کرد...

***

زندگی آخر بی حوصلگی است...

زندگی بالا ها چه مقدس و چه مغرور شده

                           اولش اوج سپهر...

                                           آخرش گور شده

زندگی باید جاری ، به رگ خشک درختان باشد

 بارش دشت و دمن، بارش کوه و ستیغ

         وبه جاری شدن آب گل آلود به پای خس و خاک

                       جوشش شیرینی به زمین برهوت

                                        و به لب های ترک خورده ز بی آبی محض

                                                    و زلال دل را به دل پاک شقایق دادن....

 قطره های باران، دست از جان شستند

                                  تا ببخشند به این خاک مقدس ، شبنم

                                                        تا که گلبرگ بر آید از خار

 ابرهای زیبا، معنی جان به ره دوست فدا کردن را،

                                                       به همه فهماندند

 


 
 
بیا امشب
نویسنده : مهیار حسن پور - ساعت ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱۱
 

بیا امشب، لب پرچین راز آلود رویاها

                              بیا با خود ببر این پیکر بی جان ،ز دنیاها

بیا و این دلم برگیر و غرقش کن  در آن گرداب

                              که از هفتاد آب و رنگ ،شویی دل به دریا ها

نهان کن خنجر عشقت ،به آن دانایی و مهرت

                              که چشمم شوخ میجوید، کند کاوش همه جاها          

جدا از بند عشقت هیچ در قاموس این جان نیست

                              که این دل آرزو دارد ، رسن بر دست و بر پاها

تکاپویی نکن، این ماهی سرکش به دام توست

                              رها نتوان شدن از بند تو، از قبل و حالاها

دو دستت را حمایل کن ،پلی تا کهکشان نور

                              و چون ماهم بیاویز از کران عرش بالاها

به آتش کش لب مشتاق و یکسر ارغوانم کن

                              که سوزد بر چلیپایت شود معبد به ترساها

یخ جانم به گرمای دلت گم میشود هردم

                              و چشم مست شهلایت زند آتش به خاراها

به آن دستان پر مهرت بزن بر ساز دل امشب

                             که فریادم فرا گیرد جهان را پر زآواها

 


 
 
تمنایت
نویسنده : مهیار حسن پور - ساعت ۱٢:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱۱
 

 

تمنا را زچشمانت تمنا میکنم جانم

                               و پربگشودن و محو  از تمام دیدگان این دم

نفس را تنگ کن بر من،قفس را تنگ دستانت

                               تمنا کن ،،تمنا کن مرا از عمق چشمانت

چو طوفان، آسمانم را به دستت زیر و بالا کن

                              چو باران خیس خیسم کن، در این ویرانه غوغا کن

در این سرمای دل ،از هُرم گرمایت بزن آتش

                               میان کوه رویاها بیا با من چونان آرش

غمت را بر زمین بگذار و همراهم بیا تا اوج

                               به این گرداب احساسم بیا و ضربه زن چون موج

بخارم کن ،بخشکانم ،زمردابی رهایم کن

                             بخوان نام مرا امشب ،عزیز دل صدایم کن

 


 
 
سرت بر شانه ام بگذار
نویسنده : مهیار حسن پور - ساعت ٢:٢٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۳/٧
 

سرت بر شانه ام بگذار،

که تا پر گیرد این رخوت ،زجان من

شنو آوای این قلب چنان چشمه ورای صخره سینه....

ببینم، آرزوی جوششی بی بغض و بی کینه

تو را میخواند از پشت غم دیرین...

 بیا ای یاور شیرین...


 
 
مادر
نویسنده : مهیار حسن پور - ساعت ٥:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۳
 

 

مادر ای آیت پاکی خدا                      ای به سوی ره جان راهنما

ای که نامت همه زندگی است              همه ی جوشش و بالندگی است

از همیشه دلت از مهر و صفا               بود لبریز و قرارت به وفا

غم دلهای پریشان خوردن                   قبل تب کردن یارت مردن

سنگ زیرین به ره عشق شدن              نیش از بردن نازت خوردن

قلب در دست  و محابا به کنار              آخرین قطره خون در ره یار

بر سر دار چو حلاج شدن                  جور بیگانه زخویشی خوردن

سینه از غم شده انبوه زبار                  چوب خطِ همگی گشته منار

شب تارم  شده مهتاب به بام                 با دل خون همه شادی به مرام

پاک و مریم به مسیح دل و جان             مدعی بر همه خوبی به بدان

همچو آرش به کفت جان چو نفس          در پی دل شده ساکن به قفس

به نفس در دم و در بازدمت                 به طپش های دل پر زغمت

روزها ذکر و شبان دست دعا               که بگیری دل مارا زبلا

زان همه خوبی و آرامش و شور            شام تاریک شده غرقه نور

که خدایت به بلندای سپهر                     جایگاهیت نمود از مه و مهر

سر به پای تو نهم هر شب و روز           خاک را بوسه زنم از دل سوز

گر دهم جان به فدایت غم نیست            گرچه اینهم به دلت مرهم نیست

دل پاکت کند آرام و صبور                   تا ابد غم شود از سوی تو دور

به فدایت همه ی این تن و جان                  که زتو یافت شروع و پایان


 
 
دیگر هیچ نمیخواهم
نویسنده : مهیار حسن پور - ساعت ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۳/٢
 

  ‫دیگر هیچ نمیخواهم...

هیچ جا را فتح نمیخواهم کرد....

اسلحه  را بر زمین میگذارم ...

اگر نتوانم به اندازه کف دستی از بزرگی قلبت را داشته باشم...

همه دنیا برایم هیچ است‬...


 
 
← صفحه بعد